Ιδιότητες του πλέξιγκλας

Η χημική ονομασία αυτού του θερμοπλαστικού ακρυλικού είναι το μεθακρυλικό πολυμεθύλιο (PMMA). Το PMMA εφευρέθηκε το 1933 από τον Otto Röhm, τον ιδρυτή της εταιρίας πλαστικών Röhm και Haas.
Ο Röhm προσπάθησε να δημιουργήσει μια πλαστικοποίηση ανάμεσα σε δύο γυάλινες πλάκες για να αυξήσει την αντίσταση γυαλιού, αλλά αντίθετα βρήκε ότι είχε αναπτύξει ένα εντελώς νέο γυάλινο υλικό.
Τα ακρυλικά φύλλα είναι εύκολο να κολληθούν και είναι καλά για φρεζάρισμα, κάμψη και σχηματισμό εν θερμώ και είναι συνεπώς ένα υλικό κατάλληλο για πολλές διαφορετικές εφαρμογές.
Το υλικό κατέστη διαθέσιμο για εμπορική χρήση το 1936 υπό το προστατευόμενο εμπορικό σήμα Plexiglas®.

Το ακρυλικό, όταν θερμαίνεται στους 100 βαθμούς, μπορεί εύκολα να χυτευθεί σε μια ποικιλία σχημάτων, όπως φιάλες, σωλήνες, πλαίσια εικόνων και ειδώλια.
Καθώς ψύχεται, το ακρυλικό κρατά το διαμορφωμένο σχήμα του. Αυτό καθιστά εύκολο το σχηματισμό μεγάλων φύλλων στα ενυδρεία και στους φεγγίτες. Μπορεί να τεμαχιστεί, να τρυπηθεί ή να κοπεί σαν ξύλο και μαλακά μέταλλα. Όταν διαμορφώνεται, μπορούν να χρησιμοποιηθούν καλούπια από ξύλο ή πλαστικό, εξοικονόμηση κόστους για τους κατασκευαστές.
Στη δεκαετία του 1960 οι σχεδιαστές άρχισαν να χρησιμοποιούν ακρυλικά έπιπλα και ενσωματώθηκαν σε κάποια σχέδια κιθάρας. Μπορεί επίσης να διαμορφωθεί εύκολα για οδοντοστοιχίες.